آمده است كه ما به ياد مىآوريم ماهىها را كه در مصر مىخورديم همچنين خيارها ، خربزه‌ها ، تره ، پياز و سير را . سير غذاى عمومى كارگران رومى بوده و براى اينكه سربازان قوىتر شده و شجاعت بيشترى از خود نشان دهند نيز به آنها سير داده مىشده است . سقراط در حدود 400 سال قبل از ميلاد به خواص طبى سير اشاره كرده و 500 سال بعد [ ديوسكوريدس ] از دانشمندان يونان ، نيز به تأثير آن براى معالجهء بواسير و به عنوان مدر پى برده است . سير و پياز توسط رومىها به مصر آورده شده است و در زمان شكسپير اديب و شاعر معروف انگليسى نيز شناخته بوده است . در نمايشنامه روياى نيمه‌شب تابستان آمده است كه اغلب هنرمندان نمايشنامه براى اينكه بوى خوبى از دهان آنها خارج شود ، ناچار بودند از خوردن سير و پياز خوددارى نمايند . در روزگاران كهن خواص شفابخش متعددى به سير نسبت داده مىشده است و سير به عنوان تقويت معده ، ضدعفونىكننده ، معالجهء آسم و سرفه و برونشيت و معالجهء صرع ، روماتيسم و جذام و سرماخوردگى تجويز مىشده است . ضمنا از دواهاى ضد كرم و نرم‌كنندهء سينه نيز به شمار مىرفته است . در قرن اخير در 1916 در جريان جنگهاى اول جهانى ارتش انگليس از سير به عنوان ضدعفونىكننده در التيام زخمهاى سربازان استفادهء وسيع مىكرده است . در مورد ورود پياز به امريكاى شمالى آنچه كه تاريخ نشان مىدهد اين است كه پياز يكى از گياهانى بوده كه Colombus به دنياى جديد وارد كرد و او در مسافرت دوم خود در ژانويهء سال 1494 پياز را در شهر Isabela در جمهورى دومينيكن كاشته است . پس از آن بسرعت پياز از آنجا به مكزيكو و امريكاى مركزى و جنوبى و شمالى انتشار يافته است . در قرن شانزدهم ميلادى Ambroise Pare جراح معروف فرانسوى مدعى شد كه پياز براى معالجهء بيمارى Powder burns مفيد است .